यो देशको वर्तमान राजनीतिक विकास क्रमलाई हेर्दा राजनीतिमा नेतृत्वको आकांक्षा राख्ने धेरैजसो मान्छेहरू साँचो "नेता" बन्नुभन्दा पनि “नायक” बन्ने दौडमा देखिन्छन्। किनभने नेता (Leader) बन्न चाहना राख्नेहरू सकेसम्म सबैको सहमति, समर्थन र सहभागिता जुटाएर काम गर्न र सो कामको जश वा अपजश दुवैका लागि आफूलाई जवाफदेही बनाउन तयार हुन्छन्। तर नायक बन्ने महत्वाकांक्षा बोकेका मान्छेहरू आफूलाई सबैले प्रशंसा, वाहवाही र जयजयकार गरून् भन्नेमा बढी चासो राख्छन् । उनीहरू आलोचना रहित वातावरण खोज्छन्—जहाँ आफूसँग कोहीकसैले पनि असहमति जनाउन नहुने, प्रश्न गर्नु नहुने र सधैंभरि सबै कुरामा सबैले ताली बजाउने "रैतीहरू" को झुण्डले आफूलाई घेरिराखेको होस् भन्ने चाहना राख्छन्।

त्यसकारण हामीलाई देशमा एउटा असल, चरित्रवान र सुयोग्य नेता चाहिएको हो । हो, अहिलेको राजनीतिक परिस्थितिमा हामीलाई चाहिएको कुरा “सामूहिक नेतृत्व” हो। राजनीतिक दलहरूले सामूहिक नेतृत्व, संवैधानिकता र समावेशिताको भावना अंगीकार गर्नैपर्छ। जब नेतृत्व साझा हुन्छ, तब राष्ट्रिय सरोकारका विषयहरूमा एउटा सक्षम नेतृत्व समूहले गर्छ, परिपक्व र सिद्ध निर्णय लिन सक्छ, जसले देशलाई सन्तुलित र स्थायी बाटोतर्फ अघि बढाउन सक्छ।

सामूहिक नेतृत्वको अभाव लम्बिएकै कारण हाम्रो देश गम्भीर संकटमा डुबेको हो । यसको निकास आपसी विश्वास, सम्मान र सहकार्य "मिलेर अघि बढ्ने" एकताबद्ध यात्रामा निहित हुन्छ।

हामीलाई यस्तो राजनीतिक दल र यस्तो नेतृत्व चाहिएको छ, जसले राष्ट्रको हितमा सहकार्य र साझा जिम्मेवारीको संस्कृति निर्माण गर्न सकोस्। म त्यस उद्देश्यका लागि कुनै पनि चुनौती स्वीकार गर्न तयार छु। यदि मेरो विगतमा वा सिद्धान्तमा कुनै कमी कमजोरी छन् भने, म त्यो सच्याउन तयार छु। अन्यथा, हामीले अब सशक्त, सामूहिक नेतृत्व निर्माणतर्फ अघि बढ्नुपर्छ।